Markette oyuncak kütüphanesi!
En değerli hazinem çocukluğum, en değerli ganimetim oyuncaklarımdı… Belki de çok zor alındığı için o oyuncakları bir şekilde herkesten saklamaya çalışır, ve sakınırdım… Mesela aynı şekilde kitaplarımı da kimseyle paylaşamıyorum ben… Yani okuduğum kitap benimdir, benim bir parçam… Onu asla benden istemeyin. Belki de bu yüzden kütüphaneleri sevemiyorum. Şimdi düşünüyorum da, belki de paylaşımcı olmayışım buradan geliyordur. Zorlukla alınan mallara sonuna kadar sahip çıkabilmem, çıkmak istemem belki de çocukluğumun bir travmasıdır bende. Kütüphaneye zorla götürülürdüm, bu yüzden yıllar boyunca kitabın benden uzak kalmasını sağlamışım… **** Şimdiki çocuklar biraz daha şanslı bu konuda. Çünkü; daha anlayışlı ebeveynler var. Çocuk kütüphaneleri, gezici kütüphaneler, her biri ama her biri çocukların daha paylaşımcı bir dünyada yaşaması ve fırsat eşitliğini yakalayabilmesi için. Şimdi bir de artık oyuncak kütüphanesi var. Aileler, çocuklarını oyunca...